Οταν νιωθεις πεταμενος

Και να που ο ανηφορος τελειωνει......Οι υποχρεωσεις μου εδω εχουν σχεδον τελειωσει και τα χειροτερα δειχνουν πλεον να εχουν περασει...
Ειναι οι στιγμες που πλεον μπορεις να κατσεςι με ηρεμια και να κανεις την κριτικη σου...
Ποσο δυσκολοι ηταν οι τελευταιοι 5 μηνες ολες οι δοκιμασιες ηρθαν μαζι....
Η απωλεια του ανθρωπου που αγαπω πιο πολυ απο την ζωη μου , το ατυχημα , η αρρωστια του πατερα μου... Ατελειωτες ωρες μοναξιας ανασφαλιας πονου πικρας.....σιωπης
Και τωρα ο ανηφορος τελειωνει, οχι πως αλλαξε κατι σε οτι νιωθω απλα εδω και περιπου 2 μηνες ειχα αναγκαστει λογο των καταστασεων να τα βαλω στην ακρη...
Τωρα ομως μπορω να σκεφτω να κατασταλαξω..
ΕκεινηΑπλα κοιταξε την παρτη της και οχι ΕΜΑΣ
Ετρεξε να κρυφτει στους φοβους της και να σωσει την δικη της ζωουλα...λογικο για ανθρωπους που λενε το σ αγαπω τοσο ευκολα τοσο αβιαστα , και χωρις να το πιστευουνε..Με πεταξε σαν λεμονοκουπα χωρις να μου δωσει καν μια τελευταια κουβεντα (και δεν λεω ευκαιρια γιατι αυτο θα ηταν πολυ.Δεν μπηκε καν στον κοπο να μου μιλησει..
Οσο ημουν χρησιμος ημουν καλος για το αμαξι της για τις γνωσεις μου για να περναμε καλα ημουν "αγαπη της ζωης της"...σαπια κουφια λογια εαν ρωτατε εμενα..
Γιατι λιγες στιγμες αργοτερα ημουν αναξιοπρεπης που επιδιωκα τα αυτονοητα οταν τελειωνεις μια σχεση 2 χρονων...μια κουβεντα.. Δεν θα μπω καν στον κοπο να πω ποσο αναξιοπρεπης υπηρξε ακομα και μια μερα πριν τον χωρισμο μας......δεν πειραζει μου εμαθε ενα πολυ καλο μαθημα....οτι ποτε μην πιστευεις το οχι του μεθυσμενου και το για παντα του ερωτευμενου...ποτε μην δωσεις την καρδια σου ξανα γιατι απλα θα βρεθει καποιο τυχαρπαστο κοριτσακι που δεν ξερει τι του γινεται για να στη σκισει σε χιλια κομματια.
Οι γονεις μου Πολυ καλος ημουν και γι αυτους οσο επαιζα το παιχνιδακι του καλου γιου.... Οσο αγνοουσα τα δικα μου "θελω", εβγαζα στην ακρη τις δικες μου επιλογες προκειμενου να διασφαλιζω μια οικογενιακη ειρηνη...
Οσο ετρεχα για την υγεια και την περιουσια τους....
Και τωρα που ολα σχεδονμ τελειωσαν και δεν ειμαι πλεον απαραιτητος μου λενε το πιο απλο...
Και τι μας νοιαζει εμας εμεις εχουνμε αποφασισει τι κανουμε στην ζωη μας εσυ ακομα εισαι μετεορος....Βεβαια ειμαι μετεωρος γιατι ολες οι επιλογες που συμαδευαν την ζωη μου αφορουσαν εσας...Ειμαι 30 και εμενα ακομα μαζι σας γιατι επρεπε να σας κραταω ενωμενους γιατι χωρις εμενα στην μεση χεσκιζατε ο ενας τις σαρκες του αλλου..Μια αλκοολικη και ενας τρελος.....και τωρα που αποφασισα να φυγω να σας αφησω για να βρω επιτελους εμενα...με γεμιζετε ενοχες......
Οι φιλοι μου:Σκορπισατε...Γιατι απλα δεν μπορουσατε να δεχτειτε τις επιλογες μου.Πως επελεξα να ζω με τον δικο μου τροπο αφιερωμενος σε εναν και μονο σκοπο.. Οσοι ησασταν κοντα μου κερδισατε και οταν δεν ειχατε πλεον να κερδισετε φυγατε σκορπισατε ουτε ενα τηλεφωνο πια και ειστε πολλοι...
Βεβαια επειδη δεν θελω να ειμαι αδικος εχω να πω τα ευχαριστω μου σε καποιους ανθρωπους.
Νελη Ενα κοριτσι τοσο ιδιο με αυτο που εχασα, μιλησαμε ατελειωτες ωρες προσπαθοντας να καταλαβουμε πως και οι δυο μας φτασαμε ως εδω , χωρις ερωτικη διαθεση με πολυ ειλικρηνια φλερταροντας οχι μεταξυ μας αλλα με την χαμενη μας ζωη...Για μενα μεγαλο στηριγμα σε πολυ δυσκολες ωρες ακομα και σε στιγμες που παρολο που δεν το ηξερε φλερταρα με ενα γεματο 45αρι στο κεφαλι μου.
Χριστινα:Αδερφη ψυχη...Ηρθε κυριολεκτικα στην αλλη ακρη της ελλαδος ακουλουθοντας μια τρελα μου... Ο ορισμος της κολητης για μενα..Ποτε δεν κατεκρινε ποτε δεν ρωτησε απλα ηταν εκει στα πολυ δυσκολα.
Ξανθη.Δ:Ιδως η πιο γλυκια ανησυχια που ειχα εδω και χρονια...Μια μανα παραδειγμα και πολυ λυπαμαι που δεν ειναι η δικια μου μανα..Μου εδωσε λογο παρηγοριας μα πανω απο ολα ακουσε χωρις να κρινει.Με εκανε να νιωσω πως με ηξερε καλυτερα παο την ιδια της την κορη που εζησε 2 χρονια μαζι μου.Απλα στον λογο της και καλη ακροατρια, δεν εκανε το λαθος να προσπαθησει να δωσει λυσεις εκει που δεν υπηρχανε και κρατησε ισορροπιες για μενα κυριως ψυχικες.
Μαρια Δ Η "αδερφουλα μου". Παντα μεσα στην ανησυχια αυτο το μικρο , πιο μπερδεμενο και επιπολαιο συναισθηματικα ακομα και απο εμενα μα με ενα ενδιαφερον που πολλες φορες σε σκλαβωνει..ποτρε δεν καταλαβα τι ακοριβως ρολο παιζει μα ξερω πως θα ειναι εκει για μενα οπως θα ειμαι και εγω για εκεινη.
Δημητρα: Η επιλογη που παντα αρνιωμουνα. Διπλα μου στα δυσκολα με τον πατερα μου ετρεξε σχεδον οσο και εγω μεσα στο νοσοκομειο( ειναι και η ειδικοτητα της).Εχοντας αποδεχτει πλεον την αληθεια στεκεται πραγματικα πολυτιμη και αξιοπρεπεστατη στα πιο δυσκολα...πολλες φορες με αυτοθυσια μιας που για εκεινη δεν ειναι καθολου ευκολο...Εαν στη ζωη μου επελεγα συντροφο με γνωμωνα την αξια και οχι την αγαπη (ποσο βλακας ειμαι τελικα) αυτη θα επρεπε να ειναι η γυναικα που μαζι της θα εκανα οικογενεια.Κατασταλαγμενη ξερει τι ζητα και τι προσφερει...και αυτο την κανει ακομα πιο θαυμαστη στα ματια μου.
ΜαριτιναΕκει και εαν εχω μπερδευτει.Αυτη η γυναικα εμφανιζοταν παντα στην ζωη μου στους χειροτερες στιγμες της...δεχοτανε την φλογα της στιγμης αδιαμαρτηρητα λες και ηταν σακος του ΒΟΧ και χανοταν...Κατι σαν φυλακας αγγελος....Βεβαια και εκει παιζει το σεναριο "κρατα με να σε κρατω" και η ιδια με πολλα προβληματα ζητα την βοηθεια μου ζητω την δικη της...και το οτι ακουει ο ενας ον αλλον οταν πρεπει και ξερουμε πως ειναι ο ενας ενα τηλεφωνο μακρυα απο τον αλλο ειναια αρκετο και για τους δυο μας.... εχει το θαρρος να παραδεχεται πως εχει κανει μια επιλογη ζωης....και πως η καρδια της την οδηγει αλλου....Μα στεκεται εκει για να μου θυμιζει οταν εγω το ξεχνω ...ποσο μεγαλη μπορει να ειναι η συναμη της αγαπης και της συγχωρεσης.
Ολοι οι αλλοι (και ηταν πολλοι) απλα μπηκαν στον σωρο και θα διαγραφουν με ολα τα αλλα.
Περιεργο εεε...τωρα μολις καταλαβα πως μεσα σε οσους ηταν διπλα μου δεν υπηρχε ουτε ενας αντρας.....
Και τωρα φτανουμε και σε μενα...Οπως λεω.....Νιωθω πεταμενος απο οσα πραγματα επενδησα απο ολα εκανα δωρο "εμενα".
Τα συμαντικοτερα ατομα στην ζωη μου αυτοι για τους οποιους ζουσα κοιτανε την παρτη τους...
Τι μου μενει λοιπον εμενα... Αυτο που αποφασισα και ζω...
Τα αφηνω ολα πισω....... σβηνω τις μνημες μου και φευγω....
ΣΤΑΜΑΤΩ ΝΑ ΔΙΝΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΝΟΜΑΙ
κοβω δεσμους παω να βρω εμενα να ηρεμησω να ισορροπησω να γινω και παλι δυνατος .
Δεν ελπιζω να ξαναγενηθει αυτο που πεθανε οχι.......η ψυχη μου πεθανε εκει που υπηρχε χαρα τωρα πια φολιαζει η θλιψη.Θλιψη για μενα που δεν εχω βρει ακομα την δυναμη να μετιανιωσω για οσα σας εδωσα...Να μετανιωσω που σας αφησα να με πληγωσετε που σας αφησα να δειτε τι πραγματικα ειμαι που σας επετρεψα να με πληγωσετε τοσο πολυ..
Και η θλιψη σιγα σιγα γινεται οργη , ενα ατελειωτο γιατι.
Δεν εβλαψα ποτε κανεναν......παρολο που ειχα την δυναμη και τις ευκαιριες να το κανω.Εσεις γιατι
ναι μιλω σε εσας τους 3 τους πιο συμαντικους ανθρωπους στην ζωη μου....
Γιατι με φυρισατε πισω στα χρονια που πιστευα πως ειχα πια αφησει...Στα χρονια της φυγης...Γιατι σκοτωσατε ολα αυτα που με κοπο ειχα κανει να ξαναανθισουν...
Γιατι πηρατε το τελευταιο ψυμα εμπιστοσυνης που ειχα σε αξιες οπως η αγαπη η αφοσιωση .Ενας ποιητης εγραψε καποτε...Οσο πιο βαθια σε σκαψει η θλιψη τοσο περισσοτερος χωρος θα υπαρξει για ευτυχια......
Γιατι η καρδια μου ποτε ματωνει τοσο...γιατι νιωθω τοση προδωσια....
Ποσες ακομα δοκιμασιες μπορω να αντεξω..... Και γιατι οσο και εαν αγωνιστικα να ξεγυγω απο την μοιρα μου δεν τα καταφερα....
Την μοιρα που ζηταει να ειμαι ΜΟΝΑΧΟΣ.
Μακαρι να μπορουσα να κοιμηθω και ολα να ηταν αλλιως..Να ξυπνουσα αγκαλια της και οταν σηκωνομασταν να μας καλημεριζαν οι γονεις μου εδω σε αυτο το αδειο εξοχικο, να παιρναμε ολοι μαζι πρωινο..και να ημουν με ολους οσους αγαπω....... Με ολους οσους μου ελεγαν μεχρι χθες σε αγαπω...
Αντιθετα ξυπνω μονος στους ιδιους αδειους τοιχουν που με ειχαν γεμισει πριν 1 1/2 χρονο ευτυχια...με ενα τηλεφωνο μου δεν χτυπα με εναν πικρο καφε σε ενα βουβο περιβαλλον.....
Θεε μου ενα μου μενει μια ευχη κανε την πραγματικοτητα.
Δεν θελω πλεοννα ξυπνω σε εναν κοσμο που με πονεσε τοσο πολυ...... Δεν ειμαι πλεον απο σιδερο μου εδωσες το μαθημα μου....Δεν εχω ολες τις απαντησεις........
Λυτρωσε με