Ποτε μην θεωρησεις κατι Δεδομενο!!!!

Θυμαμαι εδω και πολυ καιρο που διαβαζα το Blog της Αμαλιας ποσο μακρυνα μου εμοιαζαν ολα οσα διαβαζα....
Τωρα το νιωθω στο πετσι μου....
Ποσο δεδομενα θεωρουμε πραγματα τριγυρω μας... Γονεις φιλους αγαπες....
Και ερχεται μια μερα που σε κανει να αναθεωρησεις ολα αυτα με πολυ σκληρο τροπο...αρκει μια κουβεντα ενος γιατρου για να σου δειξει ποια μπορει να ειναι η πραγματικοτητα...
Οταν ανακαλυπτεις πως ο χρονος με τους ανθρωπους που μπορει να ειπες πως μισεις ωρες ωρες μπορει να ειναι λιγος τοτε αναρωτιεσαι μετανιωνεις για πραγματα που ειπες και κυριως για πραγματα που ανεβαλες γιατι παντα θεωρουσες πως εχεις χρονο να τα κανεις....
Προσπαθουσα να θυμηθω ποτε ειχα πει τελευταια φορα στον πατερα μου πως τον αγαπω....ποτε ηταν η τελευταια φορα που κατσαμε μαζι για καφε.... ματαια
Και οι δυο μας ειχαμε πολλες δουλειες να κανουμε για τον καθημερινο ματαιοδοξο αγωνα μας...Τωρα ισως μια κουβεντα να μας δειξει πως ολα οσα πιστευαμε και αγωνιζομασταν μεχρι σημερα να ειναι ματαια..πως τελικα ο χρονος που ειχαμε μαζι δεν ειναι αρκετος...
και ξαφνικα αγωνιζεσαι για να κερδισεις το χαμενο εδαφος...προσπαθεις να δωσεις στυριγμα να χαμογελας να κανεις πως δεν τρεχει τιποτα....
Παντα ημουν δυνατος για ολους μα τωρα δεν ξερω ακομα φαινομαι δυνατος τρεχω αγωνιζομαι εκει που οι αλλοι εχουν παραιτηθει...
Ελεγα πως δεν ηθελα ποτε να γινω σαν αυτον μα ποτε δεν ειπα ποσο τον θαυμαζω...ποσο προτυπο τον ειχα....αρχισε απο το 0 και εφτασε στην κορυφη πολλες φορες αγνοοντας προσωπικα θελω...πραγμα που εγω δεν ειχα το θαρρος να κανω ποτε...Αφηνα τις παραξενιες να μπαινουν αναμεσα μας.....θυμωνα .....ποτε δεν εδειξα κατανοηση.....
Ειναι πραγματικα η πιο δυσκολη παραδοχη της ζωης μου.... και ειναι μια μαχη που πρεπει να δωσω και να κερδισω χωρις κανενα στηριγμα .....
Πρωτη φορα εχω αναγκη μια αγκαλια να κρυφτω μεσα να παρω λιγη δυναμη.....Αυτη η δοκιμασια ηρθε σε παρα πολυ ασχημη περιοδο....μα ο ανηφορος ειναι δικος μου και θα το ανεβω...