Πως γενιουνται οι αγγελοι???

Το κειμενο βρεθηκε σε αναζητηση στo Web αλλα ενιωσα πως με εκφραζει απολυτα


«Έχεις έμμονες ιδέες» μου έλεγες, κάθε φορά που σε ρωτούσα. Και όσο περισσότερο έψαχνα, τόσο περισσότερο γελούσες και με πείραζες. Το μόνιμο πείσμα μου, η αιώνια ερώτησή μου από μικρό παιδί. Ρώταγα παντού. Αναζητούσα την απάντηση...

Λες και αυτή θα ήταν η λύση για όλα στην ζωή μου. Λες και η απάντηση θα ήταν η πιο μεγάλη λύτρωση.

Σε εκκλησίες και σε παρέες, σε ιερωμένους και σε διαβασμένους. Με έναν μαγικό τρόπο, η ζωή μου είχε δεθεί με φτερά και αγγελικές μορφές. Θαρρείς πως οι στρατιές των αγγέλων, μου είχαν κρυφθεί για πάντα, λες και ο Θεός μου έπαιζε κρυφτό. «Θωμα μου, άσε τους αγγέλους και ζήσε» μου έλεγες, αλλά εγώ αφοσιωμένος στην αναζήτηση της ζωής μου, δεν άκουγα.

Τα βράδια που γουργούριζα στην αγκαλιά σου και μου διάβαζες παραμύθια για νεράιδες και βασιλόπουλα, παρηγοριόμουν. Η μυρωδιά των μαλλιών σου και το δέρμα σου που ήταν απαλό σαν τα σύννεφα, με γαλήνευαν. Χαμογελούσα πάντα που σε ρώταγα, για το εάν η βασιλοπούλα φίλησε το βατραχάκι, για το εάν όλοι έζησαν καλά και εμείς καλύτερα. Αλλά δεν μου απαντούσες.

Εσύ αγαπούσες διαφορετικά. Εσύ αγαπούσες άλλα. Τα παραμύθια σου αρκούσαν και οι δράκοι δεν σε έσκιαζαν. Και μόνο από το περπάτημά σου, καταλάβαινα πόσο σίγουρη ήσουν για όσα ένιωθες, για όσα αισθανόσουν, για όσα μπορούσες. Εγώ πάλι, ανασφαλής και μετέωρος, έμοιαζα με σύννεφο στον αέρα. Όπου φυσούσε πήγαινα και όταν δεν φυσούσα βαριόμουν την ανάσα μου, ένιωθα την σκλαβιά μου, κατανοούσα την ταπεινότητά μου.

«Πως γεννιούνται οι άγγελοι;» θέλω να ξέρω. Δύο άνθρωποι μπορούν να φτιάξουν έναν; Δύο μισά φτιάχνουν ένα ολόκληρο; Δύο μπορούν να γίνουν ένας; Δύο που αγαπιούνται είναι πολύ; Ποια είναι η συνταγή μπορείς να μου πεις; Τι απαιτείται;

Μέχρι που ένιωσα όσα ήθελες. Και τότε κατάλαβα. Το βατραχάκι που μου έδειχνες δεν γίνεται ποτέ βασιλόπουλο και ας φιλήσεις όλα τα βατραχάκια της γης. Και οι βασιλοπούλες φοβήθηκαν τους δράκους της ζωής μου και έφυγαν μακριά μου, τρέχοντας. Αυτοί δεν έζησαν ποτέ καλά, μήτε και μεις καλύτερα. Και δεν αρκεί ένας έρωτας ή μια αγάπη για να φτιάξεις έναν άγγελο, δεν αρκεί μια δόση ηλιοβασίλεμα για να ζεις, δεν αρκεί μια ανάμνηση για ν’ αναπνέεις και να νιώθεις πλήρης.

Τελικά είχες δίκιο. «...και εγώ ζήτησα έναν από τον θεό, αλλά μου έστειλε εσένα και εσύ δεν έχεις φτερά. Οι άνθρωποι δεν είναι άγγελοι, μπορούν όμως να γίνουν. Αν αγαπούν πολύ, αν αισθάνονται περισσότερο, αν ψάχνουν αγγέλους όπως εσύ». Κοίτα με τώρα...Περιμένω ακόμη τα φτερά μου. Αγάπησα πολύ, αισθάνθηκα πολύ, ψάχνω αγγέλους όλη μου την ζωή, γιατί δεν μπορώ να πετάξω; Γιατί με καταδίκασαν αιώνια να ζω στην λάσπη; Γιατί δεν μπορώ να ζήσω;

Πως γεννιούνται οι άγγελοι, θα μου πεις; Έψαχνα τα φτερά τους όταν ήταν δίπλα μου και αυτοί δεν είχαν...Μου έδειξες πως πεθαίνουν. Μου έδειξες πως αγαπούν και πως χαϊδεύουν. Πες μου πως γεννιούνται να φτιάξω κάποιον σαν αυτόν που έχασα. Άγγελέ μου...