Εγκλωβισμενος σε μια ζωη που δεν σου παει

Απο σημερα αυτο το Blog θα γινει λιγακι πιο προσωπικο.Δεν θα αφορα τον παραγωγο μα τον ανθρωπο.
Εναν ανθρωπο που ενω ολοι οι γυρω θεωρουν πως πετυχε τοσα πολλα, πως ανηκει στους επιτυχημενους της σειρας τους , καλος επαγγελματιας στοργικος φιλος , ενας ανθρωπος που τον εχουν χαρακτηρησει σαν τον καλυτερο αντρωπο του κοσμου αλλα και σαν αναξιοπρεπη (και ολα αυτα απο τα ιδια ατομα σε διαφορετικες φασεις της ζωης τους.....
Να σας γνωρισω λοιπον τον θωμα.....
Ενα παιδι εγκλωβισμενο σε μια αιωνια εφηβια ανασφαλιας ντυμενο με τα αντρικια ρουχα του σχολειου της ζωης.
Παγιδευμενος να φοβαται να δειχνει τα συναισθηματα του απο φοβο μηπως τα καπιλευσουνε.
Ο ιδιος φοβος που τον οδηγησε να κανει μεγαλα πραγματα , και αμεσως μετα να τα καταστρεψει.Παιδι 2 υπεροχων γονιων που ειχαν ομος την ατυχια καπου στον δρομο να χαθουνε....να ξεχασουν και να ξεχαστουν να ζουν κατω απο την ιδια στεγη τρογωνας τις σαρκες τις δικες τους αλλα και του ιδιου τους του παιδιου.Αντρας που αγαπηθηκε πολυ για αυτο που εδειχνε μα ελαχιστα για αυτο που πραγματικα ειναι.Και αγαπηθηκε παντα απο εκει που δεν μπορουσε να αγαπησει......
Που δωθηκε στην ζωη του δυο φορες και τις δυο φορες εκανε ακριβως τα ιδια λαθη και ειδε το ιδιο ακριβως αποτελεσμα....Ενα παιδι που με οση δυναμη αγαπησε τοση ηταν και η δυαμη της καραστροφης που σκορπισε , το κακο που εκανε σε αυτους που αγαπουσε μα και στον εαυτο του.
Εχεις το χαρισμα να πληγωνεις οσους σε αγαπανε μου ειπε εκεινη..... ναι το εχω.
Εγκλωβισμενος σε εναν κωδικα τιμης που δεν κολαει στις μερες που ζουμε δεν ανηκει στο σημερα, σκληρος κριτης του ιδιου του του εαυτου δικαστης και κατηγορουμενος χωρις κανενα ελαφρυντικο , υποκριτης με εναν τροπο που ισως τρομαζει..... γνωρισε τι θα πει αγαπη και αυτο τον πληγωσε βαθια , για πολλα χρονια εκανε σκοπο της ζωης του να μην νιωσει αλλος οτι ενιωσ, ενω ο ιδιος το προσεφερε απλοχερα χωρις να το νιωθει....
Εγκλωβισμενος απο υποχρεωση σε μια σχεση πολλων χρονων σε μια σχεση που χρωσταει πολλα μα ποτε δεν ενιωσε το πιο βασικο τον κινητηριο μοχλο του την αγαπη.Μια σχεση που κρατησε απο εκτιμηση και σεβασμο.οσο εκεινος αναζητουσε την αγαπη.....
Και την βρηκε στο προσωπο ενος παιδιου που του εδωσε τα παντα χωρις να ζητα τιποτα....
Που με ενα χαμογελο πηρε μακρυα τους εφιαλτες.....
Και εγω φοβισμενος με οσα ενιωθα το αγνοουσα πιστευα πως ημουν αρκετα δυνατος για να το ελεγχω...μα ημουν φυλακισμενος με την γυναικα τοσο απλοχερα μου εδινε αγαπη, που με ειχε αναγκη....
Ζωη διχασμενη Ζωη μιση δειλια για μια αποφαση
Και εστι περασαν σχεδον 2 κλεμμενα χρονια και τα παραμελλημενα συναισθηματα θεριευαν οπως και ο φοβος μου.
Πως μπορει μια κοπελα 21 χρονων να οριζει την τυχη και την ζωη μου.
Και αναποφευχτα ηρθε η αναγκη της συκρισης. Με εκεινη που με ειχε φερει σε αυτη την κατασταση με εκεινη που μεχρι σημερα ηταν ο λογος που ειχα κλειδωσει την καρδια μου.
Και εκεινη .....εχασε..... ο λογος που μεχρι σημερα ειχα ενα τραγουδι να γραψω εχασε.
Μια αλλη κρατουσε τα ονειρα μου την καρδια μου το δακρυ μου.
Και εκεινη η αλλη ειχε κανει το μεγαλο λαθος και στεκοταν θηραμα......
Και για να την σωσω επρεπε να την θυσιασω...επρεπε να αποφασισω.....
και εγινα σκληρος απανθρωπος για ανα αντιμετωπισω ενα δικο μου δημιουργημα ειαν δημιουργημα που ειχα αγνοησει για 5 ολοκληρα χρονια που ειχα ξεχασει την δυναμη του....
Την εσωσα...μα με ενα πολυ σκληρο τιμημα και για τους δυο μας.......
Μια επιλογη που δεν ειχε επιστροφη.......
Και τωρα στεκω εδω καταδικασμενος για αλλη μια φορα να αγαπω εναν ανθρωπο πανω απο εμενα να ειμαι παλι στην αρχη για να ζησω το τελος .
θεατης του ιδου εργου
Ειμαι εδω για να πεθαινω απο δικα μου λαθη απο δικες μου αμαρτιες
Χωρις να μπορω να δωσω ευθυνες σε κανεναν αλλον εκτος απο εμενα
Εκεινη που αγαπω δεν θελει να με δει την ενοχλω την τρομαζω με θεωρει αναξιοπρεπη....

Η ωρα της μεγαλης αποφασης ηρθε.......... και φευγω ............
Φευγω απο οσα με πονεσαν φευγω προκειμενου ο ανθρωπος που αγαπω να συνεχισει την ζωη του να μην εχω αδυναμιες που με οδηγουν κοντα του. Φευγω για μια νεα ζωη για να βρω τις ισσοροπιες μου ισορροπιες που εχασα τοσα χρονια πριν
Φευγω χωρις ελπιδα χωρις θελω.....
Φευγω μακρυα απο οτι μεχρι σημερα με ορισαν.... απο οτι μεχρι σημερα με φυλακισαν απο οτι με εφερε ως εδω...........
Φευγω τωρα που ειμαι ενα βημα πριν την τρελλα με την ελπιδα να μην τρελαθω....
Μα πανω απο ολα φευγω γιατι εγω ο ιδιος δεν αγαπω αυτο που ειμαι για να σπασω επιτελους το προσωπιο που φορεσα
Για να μπορω καποια μερα να σου πω σε αγαπω χωρις να φοβαμαι Φευγω για να γινω ο αντρας που αγαπησες....
και παιρνω μαζι μου τα τελευταια σου λογια αυτα που τοσο ακομψα προσπαθησες να καλυψεις

Επιτελους λιγη